Kelly van Assen

Student, christen & mens

Tag: trein

Geen boze blikken, maar stickers

Vandaag weer een stukje over de trein. Vandaag zat ik in de trein weer lekker mijn boek te lezen tot ik opschrok van ‘de stem’ “Goedemorgen dames en heren, zoals jullie merken staan we stil. Dit zal voorlopig nog wel even zo blijven.” Ik moest lachen, want ik was weer eens zo verdiept in mijn verhaal dat ik het niet eens had gemerkt. Behalve ik moest er niemand lachen in plaats daarvan vloeide de “k*t NS” en de “dit kan toch niet zo” rijkelijk. Zuchtende mensen die gestrest naar hun telefoon grepen. Ik had de neiging om te roepen; “jongens wees blij, geen school!” maar om de lieve vrede te bewaren leek het me verstandig mijn mond te houden. In plaats daarvan pakte ik dus mijn telefoon om de docent te appen dat ik iets later zou komen.

Na een minuut of vijf stonden we buiten, naast de trein die in plaats van verder weer terug zou rijden. Het was eigenlijk best gezellig, ik bedoel zo’n gezamenlijke haat tegen NS schept toch een band. Mensen druk bellend en rokend. Wij in de klassen- app druk aan het appen over of we nog naar school zouden gaan of dat we het voor gezien hielden. Op een gegeven moment werd zelfs het idee geopperd om samen via de spraakmemo te gaan zingen. Ondertussen zag ik in mijn ooghoek een van de conducteurs lopen; bellend, overleggend en hard werkend. Ik bedacht me dat deze minstens 100 reizigers op station ’t Harde (of all places) niet de enige waren die last hadden van deze storing. Wat dacht je van de technische dienst die ongetwijfeld keihard werkten, de conducteurs die alle boze blikken kregen en de machinist die niet normaal zijn werk kon doen.

Met name wil ik het nu hebben over de conducteur die alle boze blikken en scheldende mensen over zich heen kreeg. Ik wil je proberen uit te leggen wat deze man, volgens mij, meemaakt op zo’n moment aan de hand van een voorbeeld over een journalist, ik houd immers van journalistiek.

Stel je voor er is een journalist, we noemen hem even Pieter (vernoemd naar onze, nog niet aanwezige, redactiecactus). Elke dag schrijft hij een column en dat doet hij geweldig, hij doet zijn best en maakt (bijna) nooit taal- en spelfouten. Toch veranderd elke dag de computer zijn goed gespelde woorden in fouten, gewoon door een technische fout. Elke dag ergeren al zijn lezers zich daar dood aan en dat laten ze duidelijk merken. Elke dag krijgt hij dreig- en haattweets terwijl het gewoon een technische fout is.

Dit beeld heb ik een beetje als ik naar de conducteur kijk, en daarom lieve mensen heb ik een GEWELDIG (al zeg ik het zelf) plan. Laten wij massaal naar de Action gaan (helpen we gelijk een beetje mee aan de opbouw van de economie) en een velletje stickers kopen. Elke keer als er dan iets goed gaat bij de NS, of als de conducteur zelf iets goed doet. Delen we massaal stickers uit en geven we complimenten, gewoon om hem een goed gevoel te geven. Zie het als het complimenteren van Pieter voor zijn goede stuk, in plaats van hem afkraken voor de fouten van de spellingscontrole. Zie het als ‘gewoon iets leuks’, in een maatschappij waarin er zo weinig ‘gewoon iets leuks’ meer is.

Bedankt,

Kelly van Assen

En ik glimlach

Vandaag moest ik om 11:15 uur op school zijn, toen ik braaf om 11:00 uur binnen kwam lopen kreeg ik een verbaasde blik van de docent. “Wat doen jullie hier, is er niet doorgegeven dat mijn les niet doorgaat?” Chagrijnig loop ik verder, nu moet ik nog ruim twee uur wachten voor mijn dag wel begint! Dat betekent dat ik *denkt na* 1,2,3,4 ja 4(!) Treinen later kon nemen. Na de twee lessen die waren overgebleven (waar ik overigens niets geleerd heb) achter de rug te hebben, pak ik zuchtend mijn fiets.

Aangekomen op het station stap ik in de trein. Een trein eerder, dat wel. Ik ga zitten en pak mijn boek, al snel ben ik verdiept in het verhaal. Er komt een wat oudere man bij me zitten. “Goedemiddag” zeg ik zo beleefd mogelijk, terwijl ik opkijk van mijn boek en lief glimlach. Hij zegt niets, wat me nog iets meer laat glimlachen. Meestal is het zo dat jongeren geen gedag meer zeggen. Nu niet (hoppa! Plus 10 hemelpunten voor mij). Ik lees verder, maar het duurt niet lang voordat er nog twee wat (veel) oudere mannen bij komen zitten. “Goedemiddag” zeg ik zo beleefd mogelijk, terwijl ik opkijk van mijn boek en lief glimlach. “Hallo” zeggen de vrienden. Ik glimlach.

De trein vertrekt. Ik staar weer in mijn boek. De twee vrienden pakken hun Lumix uit 2008 en richten deze op het raam. Druk overleggen ze over welk type trein er passeert en terwijl de ene man over mij heen hangt om bij het raam te kunnen (een deo’tje kon geen kwaad) verwonderen ze zich over hoe mooi de trein is, deze was overigens gewoon blauw-geel zoals de meeste treinen. Ik glimlach. “Wilt u misschien bij het raam zitten?” vraag ik in de hoop dat hij ja zegt. “Nee” antwoord hij “het gaat wel zo, dank je.” Ik glimlach. Ik voel mijn telefoon trillen, ik kijk op het schermpje en zie een onbekend nummer. Op de foto staat Thomas, ik had niet de moeite genomen zijn nummer in mijn nieuwe telefoon te zetten. “Gezellig bij de ouwe mannen club?” staat er. Ik glimlach als ik zijn grijnzende hoofd tussen de stoelen zie opduiken. “Een groot feest.” Reageer ik glimlachend. De mannen praten door over treinen. Ik staar naar de letters in mijn boek, terwijl ik luister naar hun gesprek en ik glimlach.

“Station Nunspeet” hoor ik de stem. De mannen staan, net als ik, op. De ene man rent bijna naar de deur. En sprint naar de voorkant van de trein, om nog snel een foto te maken van dit mooie, originele, blauw-gele exemplaar. Ik check uit, en jawel: Ik glimlach.

Kelly van Assen

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

De inhoud van deze site is gemaakt door een student van Landstede Zwolle
Copyright © 2017 Landstede Zwolle - Disclaimer & legal