Kelly van Assen

Student, christen & mens

Categorie: vrije blog

Geen boze blikken, maar stickers

Vandaag weer een stukje over de trein. Vandaag zat ik in de trein weer lekker mijn boek te lezen tot ik opschrok van ‘de stem’ “Goedemorgen dames en heren, zoals jullie merken staan we stil. Dit zal voorlopig nog wel even zo blijven.” Ik moest lachen, want ik was weer eens zo verdiept in mijn verhaal dat ik het niet eens had gemerkt. Behalve ik moest er niemand lachen in plaats daarvan vloeide de “k*t NS” en de “dit kan toch niet zo” rijkelijk. Zuchtende mensen die gestrest naar hun telefoon grepen. Ik had de neiging om te roepen; “jongens wees blij, geen school!” maar om de lieve vrede te bewaren leek het me verstandig mijn mond te houden. In plaats daarvan pakte ik dus mijn telefoon om de docent te appen dat ik iets later zou komen.

Na een minuut of vijf stonden we buiten, naast de trein die in plaats van verder weer terug zou rijden. Het was eigenlijk best gezellig, ik bedoel zo’n gezamenlijke haat tegen NS schept toch een band. Mensen druk bellend en rokend. Wij in de klassen- app druk aan het appen over of we nog naar school zouden gaan of dat we het voor gezien hielden. Op een gegeven moment werd zelfs het idee geopperd om samen via de spraakmemo te gaan zingen. Ondertussen zag ik in mijn ooghoek een van de conducteurs lopen; bellend, overleggend en hard werkend. Ik bedacht me dat deze minstens 100 reizigers op station ’t Harde (of all places) niet de enige waren die last hadden van deze storing. Wat dacht je van de technische dienst die ongetwijfeld keihard werkten, de conducteurs die alle boze blikken kregen en de machinist die niet normaal zijn werk kon doen.

Met name wil ik het nu hebben over de conducteur die alle boze blikken en scheldende mensen over zich heen kreeg. Ik wil je proberen uit te leggen wat deze man, volgens mij, meemaakt op zo’n moment aan de hand van een voorbeeld over een journalist, ik houd immers van journalistiek.

Stel je voor er is een journalist, we noemen hem even Pieter (vernoemd naar onze, nog niet aanwezige, redactiecactus). Elke dag schrijft hij een column en dat doet hij geweldig, hij doet zijn best en maakt (bijna) nooit taal- en spelfouten. Toch veranderd elke dag de computer zijn goed gespelde woorden in fouten, gewoon door een technische fout. Elke dag ergeren al zijn lezers zich daar dood aan en dat laten ze duidelijk merken. Elke dag krijgt hij dreig- en haattweets terwijl het gewoon een technische fout is.

Dit beeld heb ik een beetje als ik naar de conducteur kijk, en daarom lieve mensen heb ik een GEWELDIG (al zeg ik het zelf) plan. Laten wij massaal naar de Action gaan (helpen we gelijk een beetje mee aan de opbouw van de economie) en een velletje stickers kopen. Elke keer als er dan iets goed gaat bij de NS, of als de conducteur zelf iets goed doet. Delen we massaal stickers uit en geven we complimenten, gewoon om hem een goed gevoel te geven. Zie het als het complimenteren van Pieter voor zijn goede stuk, in plaats van hem afkraken voor de fouten van de spellingscontrole. Zie het als ‘gewoon iets leuks’, in een maatschappij waarin er zo weinig ‘gewoon iets leuks’ meer is.

Bedankt,

Kelly van Assen

En ik glimlach

Vandaag moest ik om 11:15 uur op school zijn, toen ik braaf om 11:00 uur binnen kwam lopen kreeg ik een verbaasde blik van de docent. “Wat doen jullie hier, is er niet doorgegeven dat mijn les niet doorgaat?” Chagrijnig loop ik verder, nu moet ik nog ruim twee uur wachten voor mijn dag wel begint! Dat betekent dat ik *denkt na* 1,2,3,4 ja 4(!) Treinen later kon nemen. Na de twee lessen die waren overgebleven (waar ik overigens niets geleerd heb) achter de rug te hebben, pak ik zuchtend mijn fiets.

Aangekomen op het station stap ik in de trein. Een trein eerder, dat wel. Ik ga zitten en pak mijn boek, al snel ben ik verdiept in het verhaal. Er komt een wat oudere man bij me zitten. “Goedemiddag” zeg ik zo beleefd mogelijk, terwijl ik opkijk van mijn boek en lief glimlach. Hij zegt niets, wat me nog iets meer laat glimlachen. Meestal is het zo dat jongeren geen gedag meer zeggen. Nu niet (hoppa! Plus 10 hemelpunten voor mij). Ik lees verder, maar het duurt niet lang voordat er nog twee wat (veel) oudere mannen bij komen zitten. “Goedemiddag” zeg ik zo beleefd mogelijk, terwijl ik opkijk van mijn boek en lief glimlach. “Hallo” zeggen de vrienden. Ik glimlach.

De trein vertrekt. Ik staar weer in mijn boek. De twee vrienden pakken hun Lumix uit 2008 en richten deze op het raam. Druk overleggen ze over welk type trein er passeert en terwijl de ene man over mij heen hangt om bij het raam te kunnen (een deo’tje kon geen kwaad) verwonderen ze zich over hoe mooi de trein is, deze was overigens gewoon blauw-geel zoals de meeste treinen. Ik glimlach. “Wilt u misschien bij het raam zitten?” vraag ik in de hoop dat hij ja zegt. “Nee” antwoord hij “het gaat wel zo, dank je.” Ik glimlach. Ik voel mijn telefoon trillen, ik kijk op het schermpje en zie een onbekend nummer. Op de foto staat Thomas, ik had niet de moeite genomen zijn nummer in mijn nieuwe telefoon te zetten. “Gezellig bij de ouwe mannen club?” staat er. Ik glimlach als ik zijn grijnzende hoofd tussen de stoelen zie opduiken. “Een groot feest.” Reageer ik glimlachend. De mannen praten door over treinen. Ik staar naar de letters in mijn boek, terwijl ik luister naar hun gesprek en ik glimlach.

“Station Nunspeet” hoor ik de stem. De mannen staan, net als ik, op. De ene man rent bijna naar de deur. En sprint naar de voorkant van de trein, om nog snel een foto te maken van dit mooie, originele, blauw-gele exemplaar. Ik check uit, en jawel: Ik glimlach.

Kelly van Assen

Heeft u mijn fiets geleend?

Beste meneer/mevrouw,

Vandaag had ik een hele leuke dag op school. Toen ik aankwam op station Nunspeet, na deze leuke dag, werd mijn heuglijke stemming helaas radicaal omgekeerd. Mijn fiets stond niet meer op de plek waar ik hem had neergezet. Na twee rondjes langs alle fietsenstallingen, een telefoontje aan mijn moeder en vervolgens nog een rondje langs diezelfde fietsenstallingen met hulp van mijn vader en broer, was mijn fiets nog steeds niet terecht. Conclusie: gestolen.

fiets

Ik snap dat u mijn fiets erg mooi vind. Want ondanks dat de bel en de lampjes eraf lagen en de lak niet meer was zoals deze geweest is, had hij toch een mooie Cars-sticker op het stuur. Ik snap dat u misschien een fiets nodig had en natuurlijk had u hem mogen lenen, als u het gevraagd had, dan hadden we misschien een regeling kunnen treffen, aangezien ik mijn fiets zelf ook veel gebruik.

Beste meneer/mevrouw, mocht u zich bedenken en toch een regeling willen treffen. Dan zou ik het erg waarderen als u contact met mij opneemt.

Alvast bedankt,

Kelly van Assen

Interview: ME, wat moet je ermee?

Vorige week werd in het nieuws veel gepraat over de uitkomst van een enquête onder ME-patiënten. Uit de enquête bleek, dat het merendeel van de ondervraagden zeer ontevreden is over de zorg voor ME-patiënten in Nederland. Mijn moeder is een van de ME-patiënten in Nederland, daarom besloot ik haar te vragen wat ze vindt van de zorg voor ME-patiënten in Nederland en de uitkomsten van het onderzoek.

Kun je jezelf voorstellen?

Mijn naam is Monique van Assen en ik ben 41 jaar oud. Ik ben getrouwd met Robert en samen hebben wij twee kinderen Tom van 17 en Kelly van 16. Ook houd ik van dieren, ik heb een hond en gerbils.

Wanneer werd je ziek en hoe kwam je tot de diagnose?

De eerste keer dat ik ziek werd, was in 2002. Ik kreeg raadselachtige klachten zoals extreme vermoeidheid, uitvalsverschijnselen en neurologische problemen. Via de huisarts ben ik in het ziekenhuis terecht gekomen. De neuroloog kon de klachten echter niet verklaren, daarom ben ik naar het academisch ziekenhuis doorverwezen. Toen ik daar was, werden de klachten minder, daarom werd er gedacht aan een virale herseninfectie. Ze vertelden dat ik alleen kon herstellen door veel te rusten, maar konden geen duidelijkheid geven of ik restverschijnselen zou houden en in welke mate. In 2004 kon ik weer werken en aan sport doen. Af en toe had ik nog wel last van restverschijnselen, zoals vermoeidheid.

In 2013 kwam het echter helemaal terug. Ik was extreem moe, had concentratieproblemen, spierpijn en gewrichtspijn. Via de huisarts ben ik naar een reumatoloog doorverwezen. Deze stelde fibromyalgie, een vorm van reuma, vast. Zelf twijfelde ik of dit de enige diagnose was, omdat ik naast de pijn zo extreem vermoeid was. Op eigen verzoek ben ik toen doorverwezen naar het vermoeidheidscentrum in Lelystad, daar is de diagnose ME gesteld.

ME, wat moet je ermee?

Wat veranderde je ziekte aan je dagelijks leven?

In het begin lag ik echt de hele dag op bed, ik kon helemaal niks meer. Ik moest stoppen met werken en elke vorm van vrijetijdsbesteding, ik kon niet zelf het huishouden doen en weinig aandacht aan mijn gezin geven. Een van de vervelendste dingen vond ik dat zelfs mijn eigen lichamelijke verzorging niet meer ging. Ook ging het onderhouden van sociale contacten lastig.

Welke behandeling heb je gehad en had deze effect?

Ik kreeg een multidisciplinaire behandeling bij het vermoeidheidscentrum in Lelystad. Je wordt dan behandeld door een internist, een fysiotherapeut, een ergotherapeut, een psycholoog, een diëtist en een ontspanningscoach. Deze mensen leren je inzicht te krijgen in je ziekte en met je ziekte omgaan. Ik ben heel erg opgeknapt, maar er is gelijk verteld dat er geen genezing mogelijk was. In vergelijking met 2013 kan ik heel veel meer, wat dat betreft is het zeker verbeterd, maar als je kijkt naar andere vrouwen van mijn leeftijd val ik nog steeds onder de bejaarden.

Moe? Ik ben ook weleens moe.

Hoe heb je de zorg voor ME-patiënten in Nederland over het algemeen ervaren?

Slecht. Bij de reumatoloog had ik kort na de diagnose aangegeven dat er meer was, daar wilde zij niks van weten en ik moest zelf op zoek naar behandeling. Ook de huisarts had nog nooit gehoord van bijvoorbeeld het Vermoeidheidcentrum. Door de bedrijfsarts wordt het natuurlijk ook niet zomaar geaccepteerd dat je zonder erkende diagnose je maar ziek blijft melden, in ieder geval moet je een paar uur per week aan het werk. ME wordt sinds kort wel erkent, maar je kunt er niet voor afgekeurd worden, daarom moest ik zelf ontslag nemen en dan krijg je geen uitkering.

Ruim 64% van de ondervraagde ME-patiënten geeft aan als grootste wens te hebben dat ME erkent wordt als biomedische ziekte. Dit geeft duidelijk weer dat dit nu niet het geval is, hoe ervaar jij dit?

Omdat er zo weinig over bekend is en je het niet kunt aantonen is er veel onbegrip. Wanneer mensen iets niet kennen, zeggen ze al snel dat het psychisch is, dat is vervelend omdat jij weet dat dit niet het geval is. Ook is het vooral lastig dat mensen in je omgeving, je dingen zien doen, denk aan het uitlaten van de hond. Als ze je in het bos tegenkomen met de hond, zien ze niet dat je ziek bent, omdat ze niet zien hoe ik daarna in bed lig. Dit maakt het heel lastig dat het geen erkende ziekte is, omdat je het dan ook niet kunt verklaren. Ik denk wel dat het een combinatie is van een biomedische ziekte en een psychische oorzaak, omdat je heel vaak ziet dat mensen met ME dezelfde karaktereigenschappen hebben.

Wat is jouw wens op het gebied van erkenning van ME en de zorg voor ME-patiënten?

Ik wil heel graag dat ME erkend wordt, niet alleen door de overheid, maar ook door het UWV zodat je erop afgekeurd kunt worden. Daarnaast wil ik graag dat er meer onderzoek gedaan wordt, zodat ze weten hoe het ontstaat en wat eraan te doen is. Ik zou het heel fijn vinden als er meer bekendheid komt bij de mensen om je heen, over wat het nou echt betekent om ME te hebben. Zodat niet iedereen zegt; moe? Ik ben ook weleens moe.

 

Beeld en tekst: Kelly van Assen

Moeder Teresa, een heilige met menselijke kantjes

Afgelopen zondag (4 september 2016) is moeder Teresa heilig verklaard. Een dubieuze kwestie, omdat ze geld zou hebben aangenomen van verdachte personen, waaronder de Haïtiaanse dictator Duvalier. Ook zou ze gul geld naar ‘geheime bankrekeningen’ hebben overgemaakt en wat minder scheutig zijn geweest in het geld besteden aan haar ‘huizen voor stervenden’ waar armen in rust konden sterven. Volgens artsen die in deze huizen kwamen, zou het zelfs zo zijn dat deze huizen smerig waren en er een tekort was aan voedsel en medicijnen. Wanneer moeder Teresa zelf ziek was, werd ze echter verzorgd in een modern Amerikaans ziekenhuis.

 

1503ihntheresa

Om een conclusie te trekken, of die heiligverklaring nou terecht is of niet, is het volgens mij belangrijk om te weten wat er precies wordt verstaan onder ‘heilig zijn.’ In het woordenboek wordt heilig vertaald in: zonder zonde, rein en volmaakt. Wat dat betreft zou je volgens mij niemand heilig kunnen verklaren, omdat iedereen fouten maakt en niemand volmaakt is. De Rooms-katholieke kerk definieert ‘heilig zijn’ echter op een andere manier. Om heilig verklaard te worden binnen de Rooms-katholieke kerk moet je aan bepaalde voorwaarden voldoen. Als eerste moet je al eerder zalig verklaard zijn, hiervoor moet je een leven als perfect christen hebben geleid en een wonder hebben verricht. Om vervolgens heilig te worden verklaard moet je een leven als martelaar (in het geloof) hebben geleid en/of één of meerdere wonderen hebben verricht.

 

Wanneer je de heiligverklaring van moeder Teresa beoordeelt zoals de Rooms-katholieke kerk dat doet, kom je echter uit op een andere conclusie. Op 19 oktober 2003 werd moeder Teresa zalig verklaard, nadat in 2002 een genezing van een Indiase vrouw als wonder op haar naam werd gezet. In 2008 werd een tweede genezing, die van een Braziliaanse man, aan haar toegekend. Het leven als martelaar nam moeder Teresa vrij letterlijk. Wanneer zij geïnjecteerd moest worden, gebeurde dit met nauwelijks gereinigde naalden en ook het nemen van pijnstilling deed ze zeer beperkt. Dit alles om het lijden van Jezus Christus tot op zekere hoogte te kunnen ervaren.

 

Inmiddels zijn we aangekomen in september 2016, 19 jaar na haar dood. Afgelopen zondag is ze heilig verklaard. Of dat terecht is? Daar kunnen we eindeloos over door discussiëren. Dat ze geweldige dingen heeft gedaan voor minderbedeelden, daar twijfel ik niet over. En dat ze dan ook wat dubieuze dingen heeft gedaan, tsja moeder Teresa blijft ondanks alles een mens. Een mens, die volgens mij niet kan voldoen aan het in het woordenboek vertaalde fenomeen ‘heilig.’ Het beste antwoord kun je volgens mij vinden in een artikel van Hans Brom voor de NOS; Moeder Teresa, een heilige met nog steeds menselijke kantjes.

Kelly van Assen

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

De inhoud van deze site is gemaakt door een student van Landstede Zwolle
Copyright © 2017 Landstede Zwolle - Disclaimer & legal