Een korte update uit #kellywordtbeter land, vrij kort op de vorige dit keer, maar ja als er nieuws is, deel ik dat graag met jullie. De meesten van jullie die mij een beetje kennen, zullen weten dat ik nogal een vechter ben, dat ik vecht tegen ongeveer alles. Meestal ging dat goed, maar soms sla ik er een beetje in door. Dan gebruik ik energie, die ik niet heb, om te vechten tegen mijn problemen. Sinds ik terug ben van de crisisafdeling merk ik dat ik teveel van die niet aanwezige energie heb gebruikt, waardoor het met mij eerder slechter dan beter ging. Daarnaast heb ik heel veel tijd voor mezelf nodig om op te laden zodat ik de prikkels van de behandeling kan verwerken. Ik kwam erachter dat de weekenden thuis niet genoeg waren om op te laden en dat ik echt meer rust nodig heb. Daarom is besloten dat ik vanaf nu dagbehandeling ga volgen. Alleen overdag ben ik in de kliniek en volg ik mijn behandeling, zodat ik ’s avonds en ’s nachts thuis kan opladen voor de volgende dag. Dit heb ik nu twee dagen gedaan en het gaat goed, ik merk hoe moe ik ’s avonds ben, maar ik merk ook dat de rust mij goed doet waardoor het minder vaak fout gaat op de groep.

PS: Soms (lees: bijna altijd) heb ik er nogal een hekel aan als ik het rustiger aan moet doen. Gelukkig is daar dan mijn schrijvende brein die me helpt bij het verwerken van de boodschap en gelukkig voor jullie deel ik mijn rijmpjes ook gewoon.

Ik wil vechten tot ik win, tegen de stroming in.

Ik wil gaan met die banaan, met beide benen op de grond gaan staan.

Maar ik weet het heeft geen zin, de stroming is veel sterker.

Hoe hard ik ook zal werken, ik weet dat ik niet win.

Dus ik laat de stroming gaan en ik ga lekker mee.

Ik laat me meevoeren door de drukte van de zee.

En ik weet dat het lastig is, en ik weet ook dat dat mag.

Ik wacht gewoon rustig op de dag dat ik weer lach.

Ik kom vanzelf weer op de kant, zodat ik kan beginnen in mijn beloofde land.