Na weer twee weekjes op de crisisafdeling in Almelo geweest te zijn, ben ik afgelopen maandag teruggekomen in de kliniek in Zwolle. Soms is het even beter om op de crisis te zijn, maar hoewel het helemaal geen slechte plek is zou ik er niet voor mijn lol heen gaan. Erg veel ga ik niet over die opname uitweiden omdat het belangrijkste is dat het weer goed genoeg gaat om op de open afdeling te zijn. Gelijk door dus naar het heuglijke moment van donderdag 16 maart 2017, ontslagdag!

Tijdens mijn potje Rummikub (om de inhoud van mijn hersenpan fit te houden) kwamen mijn vader en even later moeder en zelfs hond binnen voor het ontslaggesprek, iedereen moest getuigen zijn van dit moment. Na het gesprek en de autorit van ruim een uur, kwam ik moe, maar voldaan in het mooie Nunspetië aan.

Vrijdag had ik een gesprek in Zwolle, over hoe we de opname zouden voortzetten. De conclusie uit dit gesprek was dat ik het iets rustiger aan zou doen, minder therapieën en mezelf meer tijd gunnen (wat best lastig is als je Kelly heet). Deze conclusie was niet de enige, toen ik met mijn moeder weer naar buiten liep concludeerden we een lekke band. Na een interessante ontmoeting met Gerrit
van de wegenwacht konden we weer naar huis (via de Macdrive natuurlijk)

 

Na een paar heerlijke dagen thuis, ben ik er sinds maandag weer vol voor gegaan (op een andere manier, dat wel). Met een strakke planning vol rustmomenten, waar streng op gelet wordt door de sociotherapeuten, vergeet ik niet goed op mezelf te passen in mijn strijd tegen de struggles in mijn hoofd.

Kortom; na een twee weekjes in de crisis is mijn situatie weer gestabiliseerd en kan ik er weer tegen met een andere aanpak. Tot slot zal ik de wijze woorden van opa met jullie delen: komt goed!

knuffels, high fives, boxen, dabs en alle andere non-verbale gedragingen waardoor we ons verbonden voelen,

Kelly