Kelly van Assen

Student, christen & mens

Geen boze blikken, maar stickers

Vandaag weer een stukje over de trein. Vandaag zat ik in de trein weer lekker mijn boek te lezen tot ik opschrok van ‘de stem’ “Goedemorgen dames en heren, zoals jullie merken staan we stil. Dit zal voorlopig nog wel even zo blijven.” Ik moest lachen, want ik was weer eens zo verdiept in mijn verhaal dat ik het niet eens had gemerkt. Behalve ik moest er niemand lachen in plaats daarvan vloeide de “k*t NS” en de “dit kan toch niet zo” rijkelijk. Zuchtende mensen die gestrest naar hun telefoon grepen. Ik had de neiging om te roepen; “jongens wees blij, geen school!” maar om de lieve vrede te bewaren leek het me verstandig mijn mond te houden. In plaats daarvan pakte ik dus mijn telefoon om de docent te appen dat ik iets later zou komen.

Na een minuut of vijf stonden we buiten, naast de trein die in plaats van verder weer terug zou rijden. Het was eigenlijk best gezellig, ik bedoel zo’n gezamenlijke haat tegen NS schept toch een band. Mensen druk bellend en rokend. Wij in de klassen- app druk aan het appen over of we nog naar school zouden gaan of dat we het voor gezien hielden. Op een gegeven moment werd zelfs het idee geopperd om samen via de spraakmemo te gaan zingen. Ondertussen zag ik in mijn ooghoek een van de conducteurs lopen; bellend, overleggend en hard werkend. Ik bedacht me dat deze minstens 100 reizigers op station ’t Harde (of all places) niet de enige waren die last hadden van deze storing. Wat dacht je van de technische dienst die ongetwijfeld keihard werkten, de conducteurs die alle boze blikken kregen en de machinist die niet normaal zijn werk kon doen.

Met name wil ik het nu hebben over de conducteur die alle boze blikken en scheldende mensen over zich heen kreeg. Ik wil je proberen uit te leggen wat deze man, volgens mij, meemaakt op zo’n moment aan de hand van een voorbeeld over een journalist, ik houd immers van journalistiek.

Stel je voor er is een journalist, we noemen hem even Pieter (vernoemd naar onze, nog niet aanwezige, redactiecactus). Elke dag schrijft hij een column en dat doet hij geweldig, hij doet zijn best en maakt (bijna) nooit taal- en spelfouten. Toch veranderd elke dag de computer zijn goed gespelde woorden in fouten, gewoon door een technische fout. Elke dag ergeren al zijn lezers zich daar dood aan en dat laten ze duidelijk merken. Elke dag krijgt hij dreig- en haattweets terwijl het gewoon een technische fout is.

Dit beeld heb ik een beetje als ik naar de conducteur kijk, en daarom lieve mensen heb ik een GEWELDIG (al zeg ik het zelf) plan. Laten wij massaal naar de Action gaan (helpen we gelijk een beetje mee aan de opbouw van de economie) en een velletje stickers kopen. Elke keer als er dan iets goed gaat bij de NS, of als de conducteur zelf iets goed doet. Delen we massaal stickers uit en geven we complimenten, gewoon om hem een goed gevoel te geven. Zie het als het complimenteren van Pieter voor zijn goede stuk, in plaats van hem afkraken voor de fouten van de spellingscontrole. Zie het als ‘gewoon iets leuks’, in een maatschappij waarin er zo weinig ‘gewoon iets leuks’ meer is.

Bedankt,

Kelly van Assen

Vorige

En ik glimlach

Volgende

De twee die mij liefde leren

  1. dnoorderijk

    Haha Kel, ik hou echt van jouw blogs. Jij krijgt van mij een sticker.

Geef een reactie

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

De inhoud van deze site is gemaakt door een student van Landstede Zwolle
Copyright © 2017 Landstede Zwolle - Disclaimer & legal